دلشرم

باشد
بابا
با
من حرف نمی‌زنی، نزن
لااقل
از آن بالای نیزه
بگو
تا شام چه قدر مانده
پاهایم
دیگر نای رفتن ندارند
 
22
خرداد 1390

نیست
بر لوح دلم جز الف قامت یار
برای
آن که می‌نویسندش: «الف سه نقطه»
مبهمی!
                     مثل آرزو
روشنی!
                                               
            مثل روشنای صبح صادق
نجابت شکوفه‌ها
بازگشت
عاشقانۀ پرنده‌ها به سوی تو
ای
که هر چه قاصدک شده دوان دوان به جست و جوی تو
تو
برای من
ابتدا
و انتهای هر چه عاشقانه‌ای
تو
یگانه‌ای یگانه...